Ik ga weer schrijven

Schrijven ligt me wel. Al zeg ik het zelf. Ik hoor het ook wel eens van anderen.
Gister schreef ik een stuk en stuurde het door naar vrienden.

‘Babe. Dit leest weg als het eerste hoofstuk van een super goed boek.’ en ‘Mel, je hebt talent met schrijven. Waarom zet je dit niet op een blog?’.
Maar ook ‘Dit is zoooo mooi geschreven.’ is een opmerking die ik kreeg.

Ik wilde dit al langer. Een doel. Een plek om al mijn troep op te schrijven.
Wordt schrijven mijn passie? Komt er misschien ooit een keer een boek?
Die druk wil ik mezelf nog niet opleggen, maar dit is een mooi begin. Een nieuwe hobby. Hernieuwd dan wel.

Hernieuwd, ja. Ik schreef al eerder op mijn blog The Saxo and Me. Ik begon dat blog in 2016.
Voornamelijk uit verveling. Ik raakte mijn baan kwijt en ondanks de ontelbare sollicitaties leek het mij maar niet te lukken om een baan te vinden.
Ik schreef er over sollicitatie frustraties, eten, drinken, dingen die ik deed.
Maar inmiddels ben ik 5 jaar verder. 5 jaar wijzer. 5 jaar grijzer.

Dat blog nieuw leven in blazen is om meerdere redenen géén goed idee, dus is het tijd voor iets nieuws.
Dirty Sink. Alle vuiligheid door de gootsteen spoelen. Mijn nieuwe blog. Met mijn troep.
De troep die normaal alleen in mijn hoofd zit, of soms naar buiten komt in gesprekken met vriendinnen.
Al die troep komt op het web. Nou, niet echt alles hoor. Sommige dingen zijn beter af in alleen mijn hoofd 😉

Hoe ik hoe op de naam kwam is een vaag verhaal. December 2020. De zoveelste kerst alleen. En als je dan ook nog in lalalockdown zit, doet dat rare dingen met je. Dat blijkt maar weer.
Ik had een lekker maaltje voor mezelf gekookt. Met champignonsaus. Het was heerlijk!
Natuurlijk had ik saus in overvloed, en ik vond het wel een goed idee het restant in de gootsteen te gooien.
I know, in de WC was een beter idee geweest.

Met veel heet water en zeep kreeg ik die saus nog wel door de gootsteen. Maar de champignons bleven mooi in het zeefje hangen. De textuur van champignons trek ik niet zo goed. zacht, sponzig… ik krijg de rillingen als ik dit schrijf!
Maar die champignons moesten wel uit t zeefje. Uit de gootsteen.
‘DIRTY SINK!’ schreeuwde ik tegen mezelf (ja, die lockdown he).

Dirty Sink. Met de champignons in het zeefje bedacht ik me dat je echt niet alles weg kunt spoelen. Dingen blijven hangen. In je hoofd. En zelfs in een zeefje.
Is dit de naam van mijn nieuwe blog? Ik schreef het op mijn krijtbord om het vervolgens maanden te negeren.
Maar nu is het klaar. Ik ga het doen. Schrijven. Over alles wat de zeef niet doorkomt, maar wel in de gootsteen terecht komt.

Die gootsteen is mijn hoofd.