peuk

ochtend routine

Het is 6.45. Mijn wekker gaat. Ik hoor het wel, maar ik probeer het geluid te verdringen.
Ik wil nog heel even slapen. Please?
De wekker gaat maar door, dus ik besluit er toch maar uit te gaan. Bovendien was mijn blaas het eens met mijn wekker.
Ik moest er uit.

‘Hey Google! Stop alarm!’
Ik sla de dekens van me af, pluk een shirt van de grond, trek het aan en loop naar het toilet.
Nog half slapend vouw ik vier stukjes toiletpapier op. Vier, want dat is meer dan genoeg vind ik zelf.
Ik veeg me af, trek mijn onderboek over mijn kont en loop zonder mijn handen te wassen naar de keuken.

Koffie is het antwoord. Daar word ik wel wakker van.
Het is niets meer dan een gewoonte, dat koffie drinken. Een sterke bak. Zwart.
Ik vind het heerlijk. Die geur van een net gezet bakje koffie. Een gevoel van euforie komt in mij naar boven als ik dat bakje koffie zet.
Dat zelfde geldt overigens voor de peuk die ik tijdens het zetten van de koffie op steek. Lekker!

‘Hey Google! Zet de TV aan!’
RTL4. Het ontbijt nieuws. Nog zo’n gewoonte die ik in de loop der jaren heb ontwikkeld.
De zachte stem van Jan de Hoop, die altijd een leuk grapje weet te maken. Dat maakt het nieuws toch een stuk draaglijker.
Zeker op de vroege morgen.

Ik druk mijn peuk uit en drink mijn koffie op. Nu denk je vast dat ik gelijk naar de badkamer loop om mijn tanden te poetsen en me aan te kleden. WRONG!
Ik loop nog eens naar de keuken. Nog een bak koffie. Want daarna kan ik pas functioneren.
Dat heb ik mezelf ook maar aangepraat natuurlijk. Maar het is een gewoonte, dus ik hou mij daar aan vast.
Nog een peuk. Ik ben op dit moment nog niet eens een half uur wakker.

Terwijl Jan de Hoop de zoveelste herhaling van het ontbijt nieuws presenteert, scroll ik door mijn telefoon.
Facebook, Instragram, Tinder. Doelloos. Ik neem niet eens in me op wat ik nou eigenlijk heb gedaan.
Like, like, like. Swipe, swipe, swipe.

Koffie op, peuk uit. Drie kwartier verder en nog niks voor elkaar gekregen.
Ik schaam me ervoor. Niet tegenover anderen maar tegenover mijzelf.
Waarom kon ik niet gewoon, net zoals alle andere grote mensen, direct in actie komen?
Wakker worden, pissen, douchen, tanden poetsen, aankleden, koffie pakken en de deur uit.
Ik zou wel willen hoor, maar ik zou niet weten hoe.

31 jaar. En nog steeds een ochtendroutine van een student. Al denk ik niet dat studenten hun wekker om 6.45 zetten.
Maar dat is een aanname. Die zullen er heus wel zijn.

Ik sta op van de bank, zet nog een bak koffie en loop naar de badkamer.
Mijn mascara van gister zit nog op mijn gezicht. Gezicht ja, niet meer alleen op mijn wimpers.
Met een make-up doekje veeg ik rondom mijn ogen de verlopen mascara weg.
Mijn wimpers zien er nog goed uit, dus ik besluit er niks meer aan te doen.
Ik haal een borstel door mijn haar een maak dezelfde knot als die er een minuut geleden in zat.

Even een washandje dr over, oksel-fris. En voor de vorm spuit ik nog wat parfum op.
Ik kijk verdrietig naar de ongevouwen schone was in de wasmand in mijn slaapkamer. Kan ik hier wat uit halen?
Dan hoef ik dat niet meer op te vouwen. Wel zo makkelijk.
Een zwart shirt en een zwarte broek. Top! Lekker uni.

Ik loop naar de keuken, mijn koffie is inmiddels lauw dus drink het achter elkaar op. En ik zet een nieuwe.
Peuk. Ik wil een peuk. Daarna kan ik pas verder.
Met die peuk in mijn mond en koffie in mijn hand loop ik naar mijn bureau.
Thuis werken. A blessing and a curse.

Ik start mijn laptop op en ik begin. Het is inmiddels 8.00 uur.