roze

Ik heb er eigenlijk altijd een hekel aan gehad. Ik sta er bijna om bekend om een afkeer te hebben tegen deze kleur en ik schreeuw het nog net niet van de daken.
IK HAAT ROZE!
Echt een reden heb ik nooit kunnen bedenken. Misschien is het wel de associatie met het vrouwelijk geslacht.
De kleur van schattig zijn. De kleur van Barbie. Hartjes, wolken, brillen, meisjes en cupcakes. Cute! ^-^

Ik heb mij nooit een meisje meisje gevoeld. Ik hou van voetbal, drink bier, ga goed op mooie en snelle auto’s, heb een hekel aan ‘shoppen’ en stiekem voel ik mij aangetrokken tot vrouwelijk schoon.
Stiekem is een groot woord, want het is niet dat ik er een groot geheim van maak. Maar mannen houden bij mij de voorkeur. Snap je ook niet, he?

Make-up, gelakte nagels, romantiek en bloemen vind ik fantastisch! Maar roze… dat blijft toch wel een dingetje.
Het liefst draag ik zwarte kleding, of neutraal. Mij zal je er niet snel op betrappen iets roze aan te trekken, tenzij het toevallig de kleur van een bloem in de print is. Verstopt.
Maar toch heb ik mijzelf er regelmatig op betrapt de kleur in mijn make-up te verwerken. Het staat ook heel mooi bij mijn ogen. En toen ik gister mijn nagels lakte was de kleur toch meer roze dan beige en vond ik het eigenlijk best mooi.
Als mensen er dan een opmerking over maken zeg ik wel dat ik eigenlijk een hekel aan die kleur heb. Of als ik een foto op Instagram plaats met roze make-up zet ik met grote letters ‘I HATE PINK’ in de caption. Dan kan niemand mij daar op pakken.

Maar ik heb tieten en een vagijn. Dus ben ik roze. Toch?
Haat ik dan ook wie ik ben? Of is mijn aversie voor de kleur roze alleen maar een projectie van mijn onzekerheid en vastberadenheid niet te willen zijn zoals de rest van de vrouwen?